وعده خداوند در فرونشاندن آتش جنگ يهوديان

خداي متعال در قرآن مجيد مي فرمايد: «يهوديان گفتند دست خدا بسته است، دست آنان بسته باد، و به سبب اين گفته از رحمت خداي دور شدند. بلکه دستهاي خدا گشوده است و هرگونه بخواهد انفاق مي کند.» «... آنچه که از ناحيه پروردگار بر تو فرود آمده، بر سرکشي و کفر آنان مي افزايد و ميان آنان تا روز رستخيز، کينه و دشمني انداختيم، و هر وقت آتش جنگي را بر افروختند، خداوند آن را خاموش گردانيد، آنان سعي در ايجاد فساد در زمين دارند و خداوند فساد کنندگان را دوست نمي دارد.»

اين وعده خداست، به فرونشاندن آتش جنگ هايي که يهوديان بر مي افروزند، خواه مستقيما" خود آنان خوي جنگ افروزي داشته،‌و يا اينکه ديگران را به اين عمل تحريک کنند واين وعده الهي بدون استثناء خواهد بود، زيرا با لفظ «کلما اوقدوا» يعني «هروقت آتش افروزي نمايند» آمده است.

تاريخ گذشته و حال آنان گواهي مي دهد که آنها همواره در پي آتش افروزي بسياري از آشوب و جنگها بوده اند، اما خداوند متعال وعده خود را نسبت به مسلمانان و بشريت با عنايت خويش تحقق بخشيده، و مکر و حيله يهود را باطل و نقشه هايشان را خنثي کرده و آتش جنگ آنان را فرو نشانده است. و شايد بزرگترين آتش جنگ و آشوبي که آنان عليه مسلمانها و جهانيان برافروخته اند،‌همين نبرد فعلي باشد که جهت دامن زدن به آن، شرق و غرب را تحريک نموده، و خودشان در فلسطين مستقيما"، و در اکثر کشورهاي جهان بطور غير مستقيم طرف درگير مي باشند، و چيزي نمانده که وعده خداوند با فرونشاندن اين جنگ تحقق يابد و از آيه شريفه ياد شده چنين استفاده مي شود که دشمني و درگيريهاي داخلي آنها، خود يکي از راه هاي لطف خداوند، براي فرونشاندن آتش جنگ آنها خواهد بود، به دليل ذکر جمله «اطفاء النار» بعد از طرح دشمني و درگيريهاي داخلي در آيه شريفه، گوئيا که خاموت نمودن آتش افروزي آنان، فرع بر ايجاد کينه در بين آنها مي باشد.

«و ما ميان آنان تا روز قيمات دشمني و کينه توزي افکنديم و هرگاه آتش جنگي را برافروزند، خداوند آن را فرو مي نشاند.»

اين شمه اي از تاريخ آنان بود، و ما به تفسير آيه هايي که وئعده هاي سه گانه خدا در باره يهوديان را در بر دارد، با اندکي شرح در کتاب «الممهدون للمهدي» (زمينه سازان ظهور حضرت مهدي (ع) پرداخته ايم.

اما برخي از روايات مربوط به نقش يهوديان در زمان ظهور، مربوط به گرد آمدن آنها در فلسطين قبل از جنگ نابود کننده آنها است که تفسيري براي اين آيه شريفه است: «و بعد از او به بني اسرائيل گفتيم زمين را ساکن شويد و زماني که روز قيامت فرا رسيد شما را آميخته با يکديگر مي آوريم.» يعني شما را از هر ناحيه اي و يا همگي شما را گرد آورديم، چنانکه در تفسير نورالثقلين آمده است. و از اين حديث شريف درباره آمدن آنان و کارزارشان در عکا استفاده مي شود، از پيامبر (ص) روايت شده که فرمود: «آيا شنيده ايد نام شهري را که بخشي از آ» درون درياست؟ عرض کردند آري، فرمود: قيامت به پا نمي شود مگر آنکه هفتاد هزار تن از فرزندان اسحاق به شهر يورش مي برند.»

و از امير مومنان (ع) است که فرمود: «در مصر منبري را بنا نموده و دمشق را قطعا" تخريب خواهم کرد و يهوديان را از شهرهاي عربي بيرون مي رانم و با همين چوب اعراب را خواهم راند،‌راوي اين حديث (عبايه اسدي) گويد: پرسيدم اي اميرمومنان، شما به گونه اي خبر مي دهيد که به يقين پس از مردن زنده خواهيد شد؟ فرمود: اي عبايه به روشي غير روش ما صحبت کردي. مردي از تبار من (يعني حضرت مهدي (ع)) اين کارها را انجام مي دهد.»

اين روايت دلالت دارد، که يهوديان در بسياري از شهرهاي عرب تسلط و يا حضور موثر د ارند و ما پيرامون نبرد حضرت مهدي (ع) با سفياني و يهوديان، در بيان حوادث سرزمين شام، و حوادث حرکت ظهور، سخن خواهيم گفت.

و از جمله روايات، حديث کشف معبد توسط آنهاست، و جمله «کشف هيکل» (معبد) در شمار نشانه هاي ظهور آمده، که ظاهرا" معبد حضرت سليمان (ع) کشف خواهد شد، از اميرمومنان (ع) نقل شده که فرمودند:

«ظهور آن حضرت نشانه ها و علاماتي دارد: نخست محاصره کوفه با کمين کردن و پرتاب سنگ، و ايجاد شکاف و رخنه در زواياي کوچه هاي کوفه، تعطيل مساجد به مدت چهل شب، کشف معبد و به اهتزاز درآمدن پرچمهايي گرداگرد مسجد بزرگ (مسجدالحرام) کشنده و کشته شده هر دو در آتش اند»

ولي احتمال دارد که کشف معبد ز ناحيه زمينه سازان ظهور حضرت مهدي (ع) اندکي قبل از ظهور وي، صورت پذيرد، زيرا روايت خاطرنشان نمي کند که چه کسي آن را کشف مي نمايد همچنانکه ممکن است آن معبد، آثاري تاريخي و غير از معبد حضرت سليمان و يا در محل ديگري غير از قدس باشد، چون عبارت و جمله «کشف معبد» بطور مطلق ياد شده است.