درست پس از پیروزی شیرین لبنان بر رژیم اسرائیل و در شرایطی که کشوری پس از جنگ باید تمام تلاش خود را مضاعف کند تا بتواند خسارتهای جانی و مالی این حملات را جبران کند، دعواهای داخلی و کشت و کشتارهای هولناکی به راه افتاده است. چرا؟

یعنی مردم اینقدر ساده اند که بخواهند به خاطر این گروه سیاسی یا آن گروه کشته شوند؟ راه حل دیگری پیدا نکردند؟ رهبرانشان چکار می کنند؟ آنها هم در حال دعوای داخلی هستند؟ از همسایه خبر ندارند؟ یادشان رفته تا چندی پیش به خاطر اسرائیل در وحدت و اتحاد بودند و یکدیگر را چه شیعه چه سنی و چه مسیحی در کنار هم و در منزل یکدیگر پناه می دادند؟ یادشان رفت؟

مشکل از کجاست؟ چرا این مسئله حل نمی شود؟

درست است که اکثر سران و رهبران کشورهای عربی و اسلامی به نوعی وابسته به آمریکا هستند، اما  آمریکائی ها خوب می دانند اگر چنانچه آرامش کامل برای این رهبران عربی و اسلامی در درون کشورهایشان بوجود بیاید وآنها احساس اطمینان و آرامش سیاسی در منطقه و در درون کشورهایشان داشته باشند، هیچ دلیلی ندارد که بیایند بر خلاف نظر مردم خودشان گوش به فرمان آمریکا باشند، چرا که خواسته های مردمی به آنها دیکته خواهد کرد که بر اساس منافع و مصالح کشورخودشان عمل کنند ولی آمریکا برای اینکه این کشورها را همواره وابسته نگه دارند، سعی می کنند با ایجاد نفرقه و ایجاد تنش های سیاسی و امنیتی در درون و بیرون کشورها و بین دولت های هم پیمان خودشان آنها را در موضعی قرار بدهند که همواره خودشان را محتاج حمایتهای آمریکا بدانند و گوش به فرمان آمریکا باشند تا  از حمایت های آمریکا برخوردار باشند.
یا علی

نوشته شده در یکشنبه ششم خرداد 1386 توسط محمد جواد رمضاني | لينك ثابت |